دیرگاهیست که از عشق دگر یاد ندارم

در خلوت من هیچ کسی جای ندارد

نگذار بدون تو دگر بار بمانم

این گنبد عشقم تو نگذار که بی یار بماند

       

نکند این دل سزاوار تو نیست

که تو اینگونه رهایش میکنی!

شایدم از چشم تو افتاده ام

که مرا این چون جوابم میکنی!

شاید اصلا در دلت جایی برای من نبود

من فقط بازیچه بودم در درون دست تو

یا که شاید دیگری من را ربود

از درون این دل بی رحم تو

       

       

سهم ما از عشق جدایی نیست عزیزم . من میدانم که ما مال همیم. من یقین دارم که روزی دستانمان به هم میرسند.پس تو را به شاخه گل پرپر آخرین دیدارمان قسم میدهم به ثانیه ها بگو آرامتر بینمان فاصله بیفکنند.به آنها بگو که من لحظه ای تو را به فراموشی حتی قرض نداده ام.پس چرا تو مرا اینگونه به خاطره ها سپردی مهربانم؟فقط بدان دلبندم که تو تا آخرین نفس در قلبمی .تو مال منی من تورا به هیچکس نمیدهم حتی خاطره ها.

نیلوفر.ز

       

ای کاش هیچ گاه طعم با تو بودن را نمیچشیدم که حالا برای بی تو بودن روزه بگیرم

ای کاش عشقم را نثارت نمیکردم که حالا برای یک لحظه داشتنش آن را گدایی کنم

ای کاش فرصتی دوباره داشتم که برای آخرین بار به دور کلبه دلم حصاری بکشم  تا

بیگانه ای مزرعه ی عشقم  را خراب نکند.